Via klippen en Gerrit Komrij in veilige thuishaven

BREDA – De twee Bredase schipbreukelingen Olaf Bosman en Bernhard Geboers zijn net terug van een hachelijk avontuur in Zuid-Europa. Een verhaal dat begint met een op de rotsen kapotgeslagen schip en eindigt in het Portugese landhuis van de Nederlandse dichter en schrijver Gerrit Komrij.

Een ding flitst continu door het hoofd van 24-jarige Geboers. Het moment waarop hij door een enorme golf van het zeilschip werd geslagen. “Elke keer zie ik het weer voor me. De golf komt op ons af en ik sla over de reling, waaraan ik me ternauwernood kan vasthouden.”

De Bredanaars vertrokken een aantal maanden geleden per zeilboot naar het zuiden van Europa. Met als voorlopig einddoel Griekenland en Turkije. Ongeveer 100 kilometer boven Porto ging het verschrikkelijk mis en liep het zeiljacht van de 52-jarige Bosman letterlijk op de klippen.

Op de rotsen
Net voor de riviermonding, waar de zeilers de haven van Portugese stadje Caminha wilde bereiken, bleek het in plaats van elf, maar vijf meter diep. Het schip bleef steken en vanaf dat moment raakte de twee de controle kwijt.

“Toen werd het spannend. Ons schip schoof met elke golf steeds verder op de rotsen. We werden overal naar toe geslagen. Ik zat achter het roer en kort daarna hing op de kop in het water. Nog steeds met het roer in mijn handen”, zegt Bosman.

De mast klapte op de bodem en uiteindelijk trok het schip weer recht. Daarna schoot de giek los en raasde met grote vaart over de hoofden van Geboers en Bosman

“Dat ging maar net goed. Inmiddels was de motor uitgevallen en de golven bleven komen. Alles kraakte, scheurde en brak. Plotseling klapte een rots door het schip en zat er een gat ter grote van een deur. Ik dacht, nu zijn we dicht bij de dood.”

Mayday
Geboers greep de marifoon en sloeg alarm. Mayday,mayday riep hij achter elkaar en probeerde hun positie door te geven. “Ze begrepen mij niet. Ze konden ons niet vinden.”

“Het blijkt dat ze ons in Caminha helemaal niet ontvingen, maar dat we de contact hadden met Vigo in Spanje”, vult Bosman aan.

Bosman pakte de vuurpijlen,maar de eerste blijkt niet te werken. De tweede pijl wel, waardoor de hele hemel oplichtte en de zeilers zich konden oriënteren. In de verte was het strand waar inmiddels de politie was gearriveerd.

“Die waagden zich niet in zee. Het was veel te ruw. Een paar aanwezige kitesurfers wilden naar ons toe komen, maar dat liet de politie niet toe. Veel te gevaarlijk.

Geboers en Bosman wisten dat ze zo snel mogelijk het schip moesten verlaten. Er zat nog maar een ding op. De paniek onderdrukkend telden ze de golven. Een grote, twee kleine, een grote, twee kleine.

Uitgeput
“Dat gaat in een bepaald ritme. We maakten een touw aan de boot vast en na een grote golf sprongen we half in de zee en half op de rotsen. Zo hebben we de 100 meter naar het strand overbrugd. Dat was verschrikkelijk zwaar. Telkens zag ik Olaf kopje onder gaan. Gelukkig hebben we het gered. Totaal uitgeput”, aldus Geboers.

Ze werden door de Portugese politie begeleid naar een ziekenwagen, waar bleek dat ze er zonder noemenswaardige kleerscheuren van waren afgekomen. De agenten regelden voor de twee en fles brandy, sigaretten en een hotelkamer, zodat ze konden bijkomen.

De dagen daarna kreeg het verhaal van de Nederlanders veel aandacht in de Portugese media. In alle kranten werd melding gedaan van de schipbreuk.

“Achteraf blijkt dat daar voor de kust vaker schepen zinken, doordat de zandbanken regelmatig verschuiven en de overheid niet ingrijpt. Ik geloof dat er de laatste jaren meerdere vissers zijn omgekomen”, meent Bosman.

Vanaf de volgende dag startte de Portugese bureaucratie. Er volgde verschillende verhoren van de politie over de toedracht van het ongeluk. Een verzekeringsagent kwam vanuit Nederland overvliegen.

Bezienswaardigheid
Geboers: “We zijn een week in Caminha geweest om de zaken te regelen. Wie gaat wat betalen? Uiteindelijk hebben we alles goed kunnen regelen. We hebben in ieder geval goede vrienden gemaakt met de lokale politie. Dat was echt leuk.”

De Bredanaars wilden toch nog even blijven voordat ze terug zouden keren naar Nederland en wat is dan prettiger dan een familielid in de buurt. De neef van Bosman woont al jaren in Portugal. Dus het plan was snel gemaakt.

Met twee duikpakken, wat zeilkleding en een spinakerboom van drie en halve meter die ze op het strand terug hadden gevonden gingen ze op pad. Naar eigen zeggen waren ze met hun laatste bezittingen lopend op het station van Porto een bezienswaardigheid.

Walhalla
“Mijn neef is toevallig getrouwd met Gerrit Komrij. Dus konden we daar terecht. Het ene moment is je droom aan duigen en ben je alle spullen kwijt. Het andere moment zit je een week in een kasteel met bedienden. We werden omringd door prachtige kunstobjecten, zoals schilderijen van Karel Appel en Rembrandt. Dat was een goede pleister op de wonden”, vertelt Bosman.

Bosman en Geboers hebben nog genoeg plannen voor de toekomst, maar eerst willen ze wat bijkomen. Het waren een paar bizarre weken. Van een Nachtmerrie tot in het walhalla, zo omschrijven de twee hun avontuur. Maar ze hebben een hoop geleerd zeggen ze.

“Portugezen zijn vriendelijke mensen, de oceaan verdient respect en Komrij heeft het goed voor elkaar.”