De geur van thuis

COLUMN - Eén van de eerste keren dat ik in Breda kwam trok ik mijn neus hoog op. Wat een lucht! Wat was dat in ’s hemelsnaam? Ik keek lief verschrikt aan en verstarde enigszins toen ik hem met zijn ogen gesloten en een gelukzalige glimlach om zijn lippen, diep adem zag halen.

‘Is het niet heerlijk?’ vroeg hij me genietend. Mijn mond viel open. Heerlijk? Die man was niet wijs geworden! Of hij róók niet goed. Of ik natuurlijk. Dat laatste geloofde ik niet, het eerste leek ook onwaarschijnlijk. Ik kon dus niet anders concluderen dan dat hij niet goed wijs was geworden. Welke gek vond deze verschrikkelijke lucht nu lekker? Je kon er bijna tegenaan leunen, zo zwaar was ie.

Mijn lief opende zijn ogen weer en zei alleen maar: ‘Suikerbieten.’
Ik herhaalde langzaam het woord: ‘Suikerbieten.’ Een rilling liep over mijn rug.
‘Wat bedoel je met: suikerbieten?’ probeerde ik voorzichtig.
Lief schokschouderde en verklaarde: ‘Ze zijn weer suikerbieten aan het branden. Het doet me zo aan mijn ontgroeningstijd denken, jaren geleden. De geur van gebrande suikerbieten en mijn KMA-tijd kan ik niet anders dan met elkaar associëren.’
Ik knikte begrijpend, maar bleef gedurende die dag oppervlakkig ademhalen. Dit was nu niet bepaald de lucht waar ik blij van werd.

Twee jaar geleden gingen we op zoek naar een huis in Breda. Ik opperde voorzichtig of een omliggende gemeente misschien ook oké zou zijn. Mijn gedachten gingen terug naar ‘de lucht’. Misschien dat deze in een omliggende gemeente minder te ruiken was.
Dat we daar uiteindelijk ook belandden was puur toeval. Het was de locatie, de straat en het huis waar we voor vielen. Niet de geur.
In september was het zover en betrokken we ons nieuwe onderkomen.
Wat opviel was de geur. Zodra we richting de binnenstad gingen trok er een zoete, warme lucht in mijn neus. Het leek in niets op de weeïge lucht die ik zoveel jaren ervoor had geroken.
Dit was best lekker eigenlijk.

Jam. Warme vruchten. Soms ook snoep. Winegums om precies te zijn.
We hoorden al snel dat de CSM niet meer in Breda bestond.
Wel de FAAM en Hero. De zoete lucht was verklaard.
Is het gek dat ik iedere keer als ik de lucht van warm fruit of gums ruik, mijn hart een sprongetje maakt? Ik weet dan: ik ben bijna thuis!