Benidorm Basterds

De zon schijnt. Eindelijk.
Ik zit op een bankje en kijk naar een opstootje. Vlak voor mijn neus. Heftig wordt er met elkaar gepraat en een man stapt midden in de kring. Armen gaan de lucht in en hoofden buigen zich weer over hetgeen wat zich onder hun neus afspeelt. Gebarend en wijzend, druk met elkaar pratend over waar ze het vooral niet over eens zijn.
Een uitroep volgt en één van de vrouwen gaat zich ermee bemoeien. Haar stem klinkt bijna schel als ze roept: ‘Je ziet het toch? Je kunt toch kijken?’
Vanaf de zijkant stapt er een man naar voren. Zijn hand rijkt naar zijn achterzak en ik houd een tel mijn adem in. De groep kijkt op.
Strijdlustig.
Opgelucht.
Je ziet ze denken: ‘Kom maar op, ik ben er klaar voor.’
Als de man de groep bereikt stappen de anderen eerbiedig een pas achteruit.
Nu gaan ze het beleven. Ze weten het zeker.
De man laat zich op zijn hurken zakken en buigt zich voorover.
Ik probeer me wat langer te maken om te zien wat hij doet.
Het lukt me niet.
Dan hijst hij zich overeind. Hij knikt, wijst en stapt opzij.
Verontwaardiging wisselt zich af met goedkeurend gemompel.
‘Ik wist het wel. Ik zei het je nog. Maar je wilde me niet geloven. Zoals altijd….’
De groep lacht. Draait zich om en loopt weer naar de zijkant van het terrein.
Punten worden verschoven en even later valt met een plofje het kleine butje in het zand.
De zwaardere ballen volgen al snel. Stoten elkaar opzij, rollen de verkeerde kant op.
Gespannen volgt de groep de worpen van de gooier.
De winnaar van de vorige ronde doet het nu niet goed. Lachend pakt zijn buurman de punten.
Ik sluit mijn ogen en draai mijn gezicht naar de zon.
Eindelijk is het zomer in Teteringen. Eindelijk kan ik dichtbij huis weer gaan genieten van onze eigen Benidorm Basterds.
Al vind ik het zelf leuker om over ons ‘petit Paris’ te praten.
Zo dichtbij de Jeu de Boules baan in ons eigen dorp.