Order of traditie?

Ik heb niet zoveel met rangen en standen. Iedereen die mij goed kent zal dit kunnen bevestigen. Dat mijn lief officier is, opgeleid op de KMA, laat mij dus enigszins koud. Het is gewoon zijn werk, niks meer, niks minder.

Heel eerlijk gezegd voel ik altijd een bepaalde opstandigheid in me opborrelen als mij regels worden opgedrongen omdat ‘ze er nu eenmaal zijn.’ Zonder onderbouwing. Gewoon blind volgen.

Dat wil nog weleens botsen in een militair gezin waarbij de één is opgevoed in een regeltraditie en de ander ‘maar iets doet’.
Vanuit mijn liefs oogpunt bezien begrijpelijk natuurlijk. Ik bedoel, wie zit er nu te wachten op een creatieve actie in oorlogsgebied waarbij je je collega weleens in groot gevaar kunt brengen?
Niemand. Ik ben het met u eens.

Sommige regels hebben dus weldegelijk nut en dienen het grootste doel: in leven blijven.
Maar over het algemeen leef ik mijn leven een beetje op gevoel.
Tradities daarentegen, heb ik een zwak voor.

Vorige week stond een nieuwe lichting opgesteld op het paradeterrein van de KMA. Op de heilige steentjes.
Cadetten. Stiertjes. Spijkerbroeken. Ze hebben nog vele namen, stellen ondertussen nog niet zo heel erg veel voor.
Nog geen officier. Student nog.
Op weg naar de traditie van die heilige steentjes.
Wij als gezin zijn opgevoed in de traditie van mijn lief. Lopen over het terrein van de KMA mag, als de heilige steentjes maar worden vermeden. Uit respect.
Wie nu denkt dat deze traditie in het leven is geroepen door de hogere officieren om de lagere rangen te intimideren heeft het goed mis.

In vroegere tijden waren die steentjes er zelfs nog niet. En dáár ligt nu juist de geboorte van deze traditie. In de tijd dat de steentjes nog zandvakken waren. Lekker makkelijk natuurlijk, maar ook een enigszins rommelig na een oefening of een parade. Om de armere bewoner van Breda een extra centje te gunnen werden deze vakken na inspanning van de cadetten netjes aangeharkt zodat alles er weer spic en span uitzag. En je moest dan ook wel een enorme hork zijn als je na het aanharken dwars over de vakken heen stampte. De aangeharkte velden werden dus respectvol vermeden.
In de loop van de jaren werd het zand vervangen door steentjes.

En omdat sommige tradities nu eenmaal in ere moeten worden gehouden krijgen de cadetten nog steeds de instructie om de heilige steentjes te vermijden.
En aan die instructie doe ik nu juist wel graag mee.
Niet uit opdracht of opgelegd order, maar gewoon, omdat ik wel van traditie houd.