À bientôt

Al jaren was ik ermee bezig in gedachten. Even zoveel jaren schoof ik het voor me uit. Sterker, ik veegde het van de tafel.

En toch, iedere keer als ik weer eens een keer een voet over de drempel zette van zo’n gebouw, dan kriebelde het. Maakte mijn hart een sprongetje bij de geur alleen al.

Mijn kinderen verklaarden me voor gek. Lachten me vierkant uit, midden in mijn gezicht. Ik moest toch wel gek zijn als ik vrijwillig ook maar één stap over die drempel zette. Nee, zij wisten het zeker: als het écht niet meer hoefde kwam er geen millimeter van hun schoen voorbij de hoofdingang.

Afgelopen zomer werd de kriebel een heuse jeuk en krabben hielp niet meer. Ik googlde wat op het internet, klikte links en rechts leuke sites aan en bleef hangen bij een aansprekende pagina. Twee minuten duurde mijn aarzeling maar. Twee minuten waarin ik nog een microseconde twijfelde en toen rigoureus op de aanmeldknop klikte. Ik zou weer terug naar school gaan!

Een paar weken geleden was het dan zover. De eerste inschrijfavond van Alliance Française bij het Prisma College van Cooth ging van start. Om zeven uur precies stond ik voor de deur. Ietwat gespannen, maar toch ook vol verwachting. Misschien zou ik zelfs de eerste, echte beginnerscursus wel kunnen overslaan. Tenslotte is Frankrijk een land waar ik graag en regelmatig kom. Ik kan me aardig redden in een winkel, weet altijd de juiste kamer in een hotel te boeken, afrekenen bij een pompstation gaat goed en ook de weg vragen (en opvolgen) gaat me best aardig af. Al zeg ik het zelf.

Ja, ik was er stiekem eigenlijk wel van overtuigd: inschrijven, dat zou ik wel even gaan doen.

Energiek stapte ik de gevreesde drempel over. In de kantine werd ik opgevangen door een mevrouw. Een Française. En ik werd geacht om in het Frans te antwoorden, als ik al begreep wat ze bedoelde. Enthousiasme sloeg om in paniek en veranderde al snel in een soort van berusting.
Ik ben een beginner. Dat mag duidelijk zijn.
Niveau 0.

Nou ja, voor de vorm: niveau A1.1
Vanaf deze week zit ik dus weer in de schoolbanken. Aan de van Biesdonkweg. Onderweg om een bevallige Parisienne te worden. Wie weet, kom ik u daar ook nog wel tegen.
À bientôt?