Wintertijd

Als tijd ons ouder maakt, waarom hechten we er dan zoveel waarde aan?

We leven met de klok aan onze zijde. Opstaan, naar het werk haasten, rennen naar een afspraak, school of andere werkzaamheden. Zelfs afspraakjes met vrienden worden gepland met de agenda op schoot, horloge in de aanslag.

Persoonlijk heb ik niet zoveel met klokjes. Ik vind ze vaak onhandig, vergeet een horloge om mijn pols te doen en laat de inwendige tijd vaak wel bepalen wanneer het weer eens tijd wordt voor een boterham, wat drinken of rust.

In onze keuken hangt een grote klok waar ik iedere ochtend check of ik al op mijn fiets moet springen richting station. In de woonkamer huist een klein klokje. Verscholen achter wat boeken alsof het zeggen wil: ‘Maak je niet druk, de tijd verstrijkt vanzelf..’

De kerkklok van Teteringen maakt het nog bonter. Heel uur of half, het maakt hem niks uit. Hij slaat gewoon de volledige uren als de grote wijzer op de twaalf én op de zes staat, zodat je eigenlijk nooit precies weet of het nu half zeven of zeven uur is. Om het nog bonter te maken spot hij om het kwartier nog even met een enkele slag. Een nieuwkomer binnen de gemeente vermoedt al snel dat we op het halve uur leven. Niets is minder waar, je wordt gewoon in de maling genomen.

Ik kan er wel om lachen. Waardeer het stukje recalcitrant gedrag van deze mooie toren wel. En het grappige is dat ik ondanks dit grapje van de klok eigenlijk altijd wel voel op welk moment we van het uur zitten. Heel of half.

Mijn lief is juist een man van de klok. Houdt de kinderen voor ogen dat tijd tijd is. Niet iets om mee te spotten. Hij heeft dus meerdere horloges. Voor iedere gelegenheid één. Sportief, stijlvol, stoer.

En toch was hij de enige afgelopen maandag die aan zijn krant en zijn ontbijt zat om kwart over vier in de morgen. Vergeten om bij zijn belangrijkste klok van de dag de tijd te herstellen naar die van de winter.
Geen innerlijke klok.

De Willibrorduskerk en ik grijnsden stiekem in gedachten naar elkaar. Hij stilletjes, ik warm omdraaiend in mijn bed. Misschien ben ik dan toch niet de enige die niet zoveel met klokken heeft in dit huishouden.