menu

Columns

Stap voor stap als steun voor Thijs

Witte de Withweg, 19.00 uur. Op straat staat een groepje mensen in sportkleding. Het zijn hardlopers. Het groepje groeit gestaag. Een jongen ontvangt high fives en een knuffel. Die jongen is Thijs. Want voor hem zijn we hier. Ik, maar ook die misschien wel tweehonderd anderen.

COLUMN - Mijn Philips wake-up light komt langzaam tot leven, en ik ook. Nog een paar minuten en dan begint het Japanse tingeltangelmuziekje om me te vertellen dat ik mijn warme bed moet verruilen voor de grote boze buitenwereld.

Het straatje dat harten sneller doet kloppen

BLOG - Je hebt van die Bredase straatjes, die herrijzen in de loop van de tijd als een phoenix uit de as. Schoolvoorbeeld is de Veemarktstraat met Veemarktpleintje. Want die straat heeft een inmiddels bijna aaibaar karakter gekregen.

Wanneer ik èrgens jeukende uitslag van krijg, dan is het wel van verkopers die vinden dat ik iets nodig heb. Diezelfde pukkeltjes kwamen opzetten toen BredaVandaag melding maakte van de plaatsing van digitale flitspalen langs de Noordelijke Rondweg.

Al dat bier van de afgelopen dagen doet rare dingen met me. Zo droomde ik dat ik verliefd was op Klaas Dijkhoff. Klaas Dijkhoff! Dat kan helemaal niet, want Klaas heeft een baard.

COLUMN - Mijn carnaval kan nu al niet meer stuk. Dit jaar ben ik voor het eerst in het bezit van een zogenaamde pee-ID (vooral heel cool uitspreken met Britse tongval, piee-ID). Gegarandeerd filevrij plassen, waar en wanneer het mij uitkomt.

Oenemeloen, poep aan je schoen

COLUMN - Het zou de titel van een carnavalsnummer kunnen zijn, zo herkenbaar is de achterliggende situatie. Je wandelt buiten de deur en plotseling merk je dat je in een ondefinieerbare weke massa stapt. Je vloekt binnensmonds.

COLUMN - ‘Ik verveel me’ klonk het vanaf de bank in de huiskamer nadat monster-nummer-1 dezelfde uitgekauwde apps op zijn nieuwe Iphone 337S had geinstalleerd als op de vorige. ‘Ga iets doen dan’ riep zijn vader gefrustreerd vanuit de keuken terwijl hij de vaatwasser stond in te ruimen.

COLUMN - ‘Ik neem de trein van half zeven.’ Dat waren de laatste woorden die hij ooit tegen haar zei. De zin werd deze keer niet afgesloten met een ‘Tot straks’ of ‘Verzin jij maar alvast waar we gaan eten’. Alleen maar ‘Ik neem de trein van half zeven’.

BLOG - Markt in de stad op een dinsdag. Het mag dan niet zo’n hele grote markt zijn, maar het is wel op het meest centrale plein van Breda. Op de Grote Markt immers. Dit plaatje is een mooi voorbeeld van hoe belangrijk onze Bredase leefomgeving voor onze gezondheid is.

Pagina's