Column Babs: 'Opgestoken middelvingers en ander fietsleed' | Bredavandaag | Hét nieuws uit Breda

Column Babs: 'Opgestoken middelvingers en ander fietsleed'

  Column

Ooit had ik het romantische idee dat automensen blij waren met fietsers. Elke sukkel op een fiets is toch een auto minder in het drukke stadsverkeer. Van de week is die gedachte hardhandig weggespoeld. Fietsers zijn losers en automensen doen weinig om dat leed een beetje te verzachten.


We staan tegelijkertijd op de droogloopmat van ons kantoorgebouw als mijn collega zegt dat je van een beetje regen niet smelt. Hij heeft vast gelijk, maar toch kijk ik hem vernietigend aan. Het verschil tussen ons is dat hij zojuist uit zijn auto is gestapt en zijn paraplu uitschudt, terwijl ik mezelf op onmogelijk wijze elegant uit een druipend regenpak tracht te wurmen.

Sarcastisch vraag ik hem of het een beetje te doen was onderweg. Hij klaagt niet maar wil toch even kwijt dat het wel 'errug' druk was. Even sta ik in tweestrijd. Zal ik hem verder negeren? Of ga ik hem vertellen hoe ik onderweg beloond werd voor mijn doorzettingsvermogen om op de fiets te komen?

Zeven ongeduldige automensen die hun middelvinger naar me opstaken, dan wel toeterden, omdat zij vonden dat zij meer recht hadden op het droge stukje rijbaan dan ik. En als bonus nog een eikel die - met zijn waterdichte dakkie boven het hoofd, de ruitenwissertjes vrolijk wapperend en de verwarming op een comfortabele 22 graden -  zo hard door een plas reed dat het water over me heen gutste. Lul.

Nee, ik ben niet ongesteld, maar heb wel even de schijt aan al die automensen die blijkbaar geen idee hebben dat fietsen met dit weer niet alleen een gevecht is tegen de shit van boven, maar ook tegen grote diepe plassen. Dat we er daarom soms voor kiezen om iets verder van de stoeprand te fietsen of in het midden van de weg af te stappen bij een rood stoplicht.

Ik besluit mijn collega te negeren. Samen lopen we richting de lift. Hij met de klakkende voetstappen van zijn glimmende schoenen met blauwe veters, ik met het zuigende geluid van soppende sokken in doorweekte schoenen. Ik voel me een enorme loser.

In zijn arrogante automens-blik zie ik trouwens geen enkele aanwijzing dat hij daar anders over denkt.

Babs Verstrepen
 




NIEUWSBRIEF


Blijf op de hoogte van het lokale nieuws uit jouw regio met onze dagelijkse nieuwsbrief