Zon, oceaan en luchtstromen (1)

Wat drijft de weermachinerie in de atmosfeer? Dat is uiteindelijk toch de zon die haar energie naar de Aarde straalt. Net voldoende warmte, niet te veel en niet te weinig om een aangenaam klimaat (het gemiddelde van het dagelijkse weer over een periode van 30 jaar) en leven mogelijk te maken. Er vallen puur toevallig zo veel zaken als een legpuzzel samen, dat enige verstoring daarin (sterker of minder sterkere uitstraling van energie), het klimaat al uit balans geraakt. Verstoringen kunnen van de zon afkomen (zonnevlekken, zonnevlammen en uitbarstingen), door de Aarde zelf (verandering van bijvoorbeeld de stand van de aardas en de baan om de zon) de mens (reeds veelbesproken) en ook de kosmos zelf door kosmische straling. Het is dus mogelijk een optelsom, die huidige opwarming van de Aarde. De grote motor achter de luchtstromingen is de zon toch wel. De gebieden rond de evenaar worden sterk verwarmd door instraling van de zon. Warme en vochtige lucht stijgt daar massaal op. Eenmaal hoog in de atmosfeer koelt de lucht af en de waterdamp condenseert naar druppels. En zo regent en onweert het stevig in de tropen zoals in het Amazoneregenwoud. Eens een enorm bosgebied met een oppervlakte van vijf en een half miljoen vierkante km. Volgens de FAO, de voedsel- en landbouworganisatie van de VN, is 50% van de bossen op Aarde verdwenen. En vooral het Amazonegebied is daar slachtoffer van. Voor de lokale landbouw, maar ook voor productie voor ons Westerse landen. Op een gegeven moment bereikt die verwoesting een kantelpunt. Een zogenaamd ‘point of no return' en dan wordt de hele wereld slachtoffer van die verwoesting. Want het is namelijk zo, de lucht die opsteeg in de tropen, stroomt in de tropopauze op 15 km hoogte richting de polen. Bij ongeveer de 30e graad noorderbreedte daalt de lucht terug naar het aardoppervlak. Zo ontstaan daar de woestijngebieden. Een constant dalende, opdrogende en warme lucht zorgt daarvoor. Deze aanhoudende stroming tussen de evenaar en de 30e breedtegraad noemt men een ‘Hadleycel', genoemd naar de ontdekker.
Een verstoring in deze cel heeft gevolgen voor het klimaat in andere delen van de wereld.[n]