Gedoemd tot een Apocalyps of omgaan met het onbekende
“We’re on a Road to Nowhere”, zoals de Talking Heads voor het eerst zongen in 1985. Dat is waar wij als mensheid naar onderweg zijn. De opwarming, klimaatverandering en vervuiling van de Aarde is iets wat zo snel gaat dat we het niet kunnen bevatten. Inmiddels zo snel dat we er met open ogen in lopen. Opwarming, klimaatverandering en vervuiling is nu al gaande! En nee, ik ben geen pessimist, maar een realistisch denker. We zijn op een pad gekomen dat ons naar het onbekende leidt. Dat betekent een flinke uitdaging om met nieuwe omstandigheden om te gaan in een snel veranderende wereld. Een optie is ook dat wij als mens onszelf zullen moeten aanpassen aan de nieuwe omstandigheden. Dus niet de natuur past zich aan de mens aan, maar de mens past zich aan de natuur aan. In 2100 zullen er heus nog mensen zijn, maar de wereldmaatschappij zoals die er nu is zal tegen die vrijwel vergaan zijn.
Nu snap ik dat dit gedurfde en krasse uitspraken zijn. Niet negatief bedoeld, maar meer als een luis in de pels. Van, hé let op, we zijn met ons allen op een gevaarlijk onbekend pad terecht gekomen. De afgesproken limiet van 1,5 graden en niet meer opwarming van de Aarde zoals afgesproken tijdens het Klimaatakkoord van Parijs in 2015 halen we niet. We gaan op weg naar de plus 2,0 graden opwarming in het jaar ‘nog onbekend’. En hoe gedragen we ons, daar hoor ik ook bij, niet of nauwelijks veranderend gedrag. Rationeel snappen we het wel, maar emotioneel of wat we in werkelijkheid doen is niets of veel te weinig. Psychologisch bekeken, zal een mens, gemiddeld genomen, pas echt in actie komen wanneer het te laat is. De comfortzone verlaat hij niet graag.[n]