In gesprek met Bob Maaskant: ‘Bij ons thuis draaide alles om voetbal’

BREDA - Als er één naam door de Nederlandse voetbalgeschiedenis heen klinkt als een warme echo van passie, kennis en toewijding, is het wel Maaskant. In deze aflevering van ‘De vader van’ spreken we met Bob Maaskant (87), vader van oud-profvoetballer, betaald voetbaltrainer en tegenwoordig voetbalanalist Robert Maaskant. 

“Bij ons thuis draaide alles om voetbal,” opent Bob het gesprek met een glimlach. Geboren in Rotterdam, groeide hij op in een gezin waarin het spelletje niet alleen in het weekend gespeeld werd, maar dagelijks werd geleefd. Zijn vader voetbalde vijftien jaar voor Excelsior en stond later als trainer langs de lijn bij talrijke amateurclubs in de regio. “Hij is zelfs één keer op het allerlaatste moment opgeroepen voor Oranje,” vertelt Bob trots. “Tegen Saarland op Spangen. Alleen is dat nergens officieel vastgelegd.”

Trainerschap

Bob Maaskant zelf werd geen prof in Nederland. Althans: niet als speler. Op jonge leeftijd trok hij naar Amerika voor wat in zijn woorden begon als een ‘avontuur’. Daar speelde hij semiprofvoetbal totdat hij werd opgeroepen voor de dienstplicht. Gestationeerd op een Amerikaanse basis in Wiesbaden, Duitsland, bracht Bob zijn diensttijd vooral door op het voetbalveld in het militaire elftal. “We werden kampioen met onze divisie en toen mocht ik meespelen met het militaire nationale team van Amerika. Die periode vormde me, maar mijn slechte knieën maakten uiteindelijk een eind aan mijn spelersloopbaan.” Eerder dan bedoeld kwam zijn focus al snel te liggen op het trainerschap. “Ik werd jong geopereerd aan beide knieën. Toen wist ik dat ik het van de andere kant moest benaderen.” 

Bob begon aan zijn trainersdiploma’s en werkte zich via jeugdteams en als verzorger bij Excelsior langzaam omhoog. In 1964 begon zijn serieuze trainersloopbaan. “Ik was verzorger van het eerste elftal en trainde tegelijkertijd de landelijke jeugd. Zo begon het feest.” Dat feest was een trainersloopbaan die hem onder meer langs Holland Sport, SVV en verschillende perioden langs NAC en Go Ahead Eagles voerde. Later was hij onder meer als spelersmakelaar actief.

Groei

Dat Bob intensief met het vak bezig was, klinkt door in elke anekdote. Maar wat zijn eigen hoofdrol in het trainerswezen uniek maakt, is dat hij die passie wist aan te wakkeren in zijn eigen zoon. Robert Maaskant werd in 1969 geboren in Schiedam. Al op jonge leeftijd was het volgens Bob duidelijk dat zijn zoon het spel niet alleen begreep, maar ook kon lézen. “We verhuisden naar Oost-Nederland toen Robert acht was. Ik werd manager bij Go Ahead Eagles, na een telefoontje van Wiel Coerver,” herinnert Bob zich. “Robert ging spelen in het jeugdplan van Koninklijke UD, gecoördineerd door Willem Beltman. Knap hoe dat destijds al professioneel werd opgezet.” Robert bleek op jonge leeftijd al getalenteerd. 

Op zijn veertiende speelde hij in het eerste elftal van UD, destijds in de vierde klasse. “Hij werd groot in die periode. Hij groeide letterlijk en figuurlijk,” lacht Bob. “Toen had ik wel het idee dat Robert betaald voetbal zou kunnen halen. Het mooie was: hoewel ik zelf altijd bezig was met trainen en werken, eerst bij het Amerikaanse leger en later vol in het voetbal, ben ik vrijwel altijd present geweest bij zijn wedstrijden. Tot zijn zestiende jaar heb ik nauwelijks iets gemist. Al is de opvoeding dus absoluut totaal door mijn vrouw gedaan. Ik was nooit thuis.”

Tekst gaat verder onder de foto

Foto: Peter Visser

Kantelpunt

Toen Robert op 16-jarige leeftijd vol over-
tuiging besloot naar het CIOS in Overveen te verhuizen, bleek dat een kantelpunt. “Dat was een heftige strijd thuis,” geeft Bob toe. “Een kind van zestien dat de deur uit wilde… Mijn vrouw vond het moeilijk. Maar Robert wist het zeker. En dus deden we het.” In Overveen bloeide de jonge Maaskant verder op. Hij liep stage bij Ajax - door Bob geregeld via Johan Cruijff zelf - en speelde een seizoen in het tweede. “De toenmalige Ajax-directeur Arie van Eijden zei: ‘Als je stage komt lopen, moet je ook een bal kunnen raken’. En zo rolde hij daar meteen in,” lacht Bob.

Wiel Coerver

Roberts ontwikkeling werd mede gevormd door grote namen die hij tegenkwam in zijn jeugd bij de verschillende clubs: Henk ten Cate, Hans van Doorneveld, en vooral Wiel Coerver. “Ik zeg het altijd,” vertelt Bob stellig, “iedereen die getraind heeft onder Coerver is later dertig procent beter geworden. Hij bracht de beste technische bewegingen over alsof het kunst was. Iedereen die hem meemaakte, voelde zich zeker aan de bal. Dat merkte ik ook bij Robert.”

Voetbalkampen

Er volgt een moment waarbij vader en zoon elkaar in het interview overlappen. Robert schuift kort aan en beaamt hoe bepalend die jeugdtrainingen waren. Samen praten ze over voetbalkampen waarbij Bob de deelnemende kinderen hoogstpersoonlijk met een gehuurde bus vervoerde en Robert al als 14-jarige al hielp. ”Die zat al in de begeleiding en trainde die kinderen al,” aldus Bob. “En daar zaten echte talenten bij, hoor. Jantje Michels bijvoorbeeld, ook profvoetballer is geworden. Die was enorm goed aan de bal. Ook Kees van Wonderen trouwens. Die was de allerbeste speler.”

Schotland

Logischerwijs volgde op sportief vlak de ene stap op de andere. Op zeker moment werd Robert ontdekt door de Schotse club Motherwell. Dat gebeurde dankzij een bezoek van zijn vader aan een testwedstrijd in België die werd gehouden voor ex-profs die nog een club zochten. “Ik had er een afspraak met de broers Jim en Tommy McLean, respectievelijk manager van Dundee United en Motherwell,”vertelt Bob. “Tegen Robert had ik gezegd: ‘Neem je voetbalschoenen mee, je weet maar nooit.” Dat bleek een vooruitziende blik. ”Na afloop van de wedstrijd bleek Tommy wel geïnteresseerd. Hij vroeg me of ik die lange nummer 4 kende.  Dat was dus Robert. Zo is hij bij Motherwell terecht-gekomen. Dat vond ik als vader natuurlijk prachtig.” Zijn debuutwedstrijd voor Motherwell speelde Robert op Ibrox Park tegen Glasgow Rangers. Zijn directe tegenstander? Mark Hateley, de Engelse international. “En ik was erbij,” vertelt Bob. “Zaterdagochtend boekte ik een ticket naar Glasgow en zaterdagmiddag zat ik op de tribune. Ik zie nog voor me hoe Robert en Hateley samen de lucht in gingen. Robert kreeg de bal op zijn achterhoofd en scoorde zo een eigen doelpunt. Het bleef 1-0.”

Trots

Maar misschien wel het meest bijzondere moment in hun gezamenlijke carrière is het jaar 1996. Go Ahead Eagles ontsloeg haar trainer en Bob werd gevraagd om tijdelijk het roer over te nemen. Robert was kort daarvoor gestopt als speler bij Excelsior en stond in de startblokken om trainer te worden. “Maandagavond stond hij nog als speler op het veld, dinsdagochtend was hij ineens mijn assistent,” vertelt Bob. “Ik leidde het geheel, maar hij leidde de trainingen.” Robert vult aan: “Alles kwam daar samen. Mijn studie, mijn ontwikkeling, het familiegevoel. Het maakte dat ik exact wist hoe ik mijn rol moest pakken.” Opmerkelijk is ook het moment dat NAC onder Robert Maaskant Europees voetbal haalde. “We liepen in de stad,” herinnert Robert zich. “Ik samen met mijn moeder iets achter hem. De mensen stonden letterlijk op van hun stoel op het terras om mijn vader te eren. Dat moment vergeet ik nooit. Wat dat betreft is dit interview wel leuk gepland. In december bestaat het door mijn vader geïntroduceerde Avondje NAC vijftig jaar. Dat vind ik zelf een geweldig mooi moment.” Zeker zo speciaal echter was de huldiging van Wisla Kraków, de Poolse club die Robert een jaar later naar de nationale titel leidde. Bob: “Er stond honderdduizend man op de Rynek Glówny, het centrale plein in Krakau. Naast de spelers op het bordes mocht ik het allemaal van dichtbij meemaken. Dan ben je als vader wel trots, hoor.”

Nieuwe generatie

Inmiddels is een nieuwe generatie opgestaan. Eén van de zoons van Robert voetbalt in de jeugd van Baronie en is, net als zijn vader en opa, al vroeg betrokken bij het spel. “Hij speelt in de Onder 15, terwijl hij nog dertien is. Technisch heel sterk,” stelt Bob. Je merkt de trots. “Hij kan het lezen, net als zijn vader vroeger.” De jongste zoon is keeper bij UVV in Ulvenhout. “Dus het blijft maar doorgaan.” 

De cirkel is bijna magisch rond te noemen. In dezelfde kleedkamers, op dezelfde velden, en soms zelfs bij dezelfde clubs voltrekt zich nu een nieuw hoofdstuk in het Maaskant-verhaal. “Bij de Koninklijke UD,” zegt Bob, “speelt nu mijn oudste kleinzoon. Precies daar waar het ook ooit begon voor Robert. Dat maakt het voor mij als vader én als opa heel, heel bijzonder.” De trainer in Bob echter heeft zich langs de zijlijn altijd stil gehouden bij wedstrijden van zoon en kleinzoons. “Als ik ergens niet van hou, zijn het schreeuwende ouders langs de kant. Ik bemoeide me nooit, maar volgde alles.”

Wie is Robert Maaskant?
Robert Maaskant (10 januari 1969) begon met voetballen op 6-jarige leeftijd bij Excelsior Rotterdam. Aansluitend speelde hij in de jeugd bij NAC, Koninklijke UD, ABS Bathmen, Go Ahead Eagles, Haarlem, Ajax en Zwolle. Als prof kwam hij uit voor Go Ahead Eagles, het Amerikaanse USF, Emmen, het Schotse Motherwell, Zwolle en Excelsior. Zijn trainers-loopbaan leidde hem langs WVF, Koninklijke UD, Go Ahead Eagles, Zwolle RBC Roosendaal, Willem II, opnieuw RBC Roosendaal, MVV, NAC, het Poolse Wisla Kraków, het Amerikaanse Texas Dutch Lions, FC Groningen, het Wit-Russische Dinamo Minsk, het Amerikaanse Columbus Crew, opnieuw NAC, opnieuw Go Ahead Eagles, Almere City, VVV Venlo en Helmond Sport. Tegenwoordig is hij actief als voetbalanalist.