Sandra Laros is de moeder van topatleet Niels: ‘Zijn succes blijft soms nog onwerkelijk

Een aantal jaar geleden fietste Niels Laros nog gewoon naar de training bij atletiekvereniging Scorpio in Oosterhout. Inmiddels hoort hij bij de wereldtop van de middellange afstand en schitterde hij op de Olympische Spelen. In dit verhaal gaan we met moeder Sandra Laros in gesprek over de weg die Niels heeft afgelegd: van jonge talentvolle loper tot volwassen topsporter. 

Niels heeft als 20-jarige de top bereikt. Hij hoort bij de beste van de wereld. Had je dat een paar jaar geleden verwacht?

Er waren mensen die een paar jaar geleden al tegen ons zeiden: Niels gaat echt een grote worden. Maar zelf dachten we dat niet per se. Niet omdat we niet geloofden in Niels, maar omdat we weten dat topsport op dat niveau maar voor een paar mensen is weggelegd. Ondanks dat Niels goed kon lopen, is het meer dan dat: fysieke vaardigheden zijn belangrijk, maar intrinsieke motivatie, doorzettingsvermogen, omgaan met tegenslagen en belastbaarheid zijn net zo cruciaal. Dat het Niels is gelukt, voelt soms echt onwerkelijk. 

Jij en Marcel weten allebei wat het betekent om topsport te bedrijven; jullie hebben beiden een sportachtergrond.

Klopt. Marcel deed in de jaren ’90 aan steeplechase en nam deel aan Europese en wereldkampioenschappen, maar won geen medailles. Hij behaalde limieten, maar kwam in de toernooien niet verder. Ik zelf liep meer op nationaal niveau en deed ook aan veldlopen en Europa Cups op de middenafstand. We hebben elkaar in Amerika ontmoet, toen we allebei voor een universiteit liepen.

We zijn beiden in 2000 gestopt met de topsport. In 2002 is onze zoon Lars geboren. En 2,5 jaar later werd in 2005 Niels geboren. 

Niels en Lars kregen atletiek dus met de paplepel ingegoten.

Tot op zekere hoogte wel. Wij zijn echte liefhebbers van atletiek. We hebben zelf op hoog niveau gelopen, maar gingen ook regelmatig als toeschouwer naar wedstrijden omdat we van de sport houden. Voor ons is het een passie. Zo is het ook logisch dat onze jongens daarin opgroeiden. Maar we hebben nooit druk gezet; ze mochten zelf kiezen wat ze leuk vonden. Beiden kozen ze naast atletiek voor voetbal. Ook daarin hebben we ze altijd ondersteund. Toen ze ouder werden, gebeurde het steeds vaker dat voetbal en atletiek samenvielen. Lars koos toen hij veertien was om zich helemaal op atletiek te richten. Niels deed toen hij twaalf jaar oud was hetzelfde.

Tekst gaat verder onder de foto

Foto: Privebezit familie Laros

Hoe zag het sportleven van Niels eruit toen hij jong was?

Niels trainde bij Scorpio. Daar trainde hij meerdere avonden in de week. Aangezien dat gewoon in Oosterhout was, fietste hij er zelf heen. In het weekend trainde hij met een regioteam dat zich richtte op jongeren met talent. Dat was soms in Oosterhout, maar soms was dat iets verder rijden. En op zondag waren er dan vaak wedstrijden. 

Verder zat hij natuurlijk gewoon op de middelbare school hier in Oosterhout. Niels ging niet naar een topsportschool. Dat was dus een heel normaal leven. Ik denk dat ongelofelijk veel tienerjongens die bijvoorbeeld op voetbal zitten ook zo’n weekplanning hebben. 

Wanneer werd het serieus?

Dat moment kwam rond zijn zeventiende. Hij kreeg de kans om bij Papendal te trainen onder leiding van de nieuwe bondscoach, Thomasz Lewandowski. Het was een enorme keuze: thuis blijven, vertrouwd blijven in zijn omgeving en zijn school afronden, of op kamers gaan op Papendal om zich volledig op topsport te richten. Voor een jongen van net 17 jaar was dat geen gemakkelijke beslissing. En ook als moeder was dat wel een moeilijk moment van loslaten. 

Uiteindelijk koos hij voor Papendal, waar hij een programma volgde dat topsport en school combineerde. Vanaf dat moment stond de topsport centraal, en haalde hij in twee jaar tijd zijn havo-diploma.

Hoe heeft Niels zich ontwikkeld sinds die keuze?

Het ging snel. Zijn eerste junior internationale toernooi in Jeruzalem (2022) leverde twee keer goud op. In 2023 behaalde hij bij het EK junioren U20 weer dubbel goud, en kwalificeerde hij zich voor de wereldkampioenschappen senioren op zijn achttiende. Hij liep Nederlandse records en behaalde een jaar van tevoren al de limiet op de 1500 meter voor de Olympische Spelen. Dat was iets heel bijzonders om te zien. Veel sporters, en Marcel vroeger ook, zijn een heel seizoen lang bezig om de limieten te halen. Maar Niels kon enorm onbevangen en vrij rennen, want hij had zijn limiet allang binnen. 

Dat we zagen dat Niels echt de top zou bereiken, was een geleidelijk proces. Het eerste jaar zagen we dat hij bijzonder presteerde, maar nog niet per se dat hij bij de beste van de wereld zou horen. Er zijn genoeg sporters die het in de jeugd geweldig doen, maar het later niet meer waarmaken. Naarmate Niels internationale wedstrijden liep en records brak, drong het besef langzaam door. Het blijft soms nog onwerkelijk; Niels is onze Niels, ongeacht zijn prestaties, maar tegelijk zien we hem nu reizen en op topniveau presteren.

Hoe is het om de moeder te zijn van een topsporter?

In het begin ben je cruciaal: vervoer naar wedstrijden, trainingen, alles regelen. Nu is hij volwassen en heeft hij een eigen team om zich heen: coach, fysio, management. Wij zijn meer supporters geworden. Het is soms lastig om los te laten. Met name wanneer hij tegenslagen heeft, zoals een blessure. Als moeder wil je de teleurstelling en het verdriet van je kind het liefste overnemen. Maar zo werkt het niet. Gelukkig vertrouwen we volledig op zijn team en weten dat hij in goede handen is. En uiteindelijk kom je meestal na tegenslagen weer sterker terug.

Kun je iets vertellen over de tegenslagen die Niels in zijn carrière heeft gehad?

Ja, tegenslagen zijn er genoeg geweest. De eerste was al de winter van 2022. Niels had twee keer goud gehaald bij het EK U18 onder 18 en Europese en nationale juniorrecords gezet. Toen zou hij naar het EK Cross in Italië gaan, maar hij kreeg de ziekte van Pfeiffer. Dat was echt zwaar, want dat is een ziekte met een heel onzeker verloop. Je kan zomaar een jaar uitgeschakeld zijn. Dat voelde voor hem echt als het einde van de wereld. Daarna moest hij alleen op Papendal herstellen en weer opbouwen, terwijl hij nog geen 18 was. Het was een moeilijke periode.

Zijn eerste wedstrijd na herstel in mei was spannend, omdat we niet wisten of hij er fysiek klaar voor was. Maar hij   pakte het direct goed op: hij won, brak records, en had een succesvol seizoen ondanks alle tegenslagen.

Ook de aanloop naar de Olympische Spelen was niet ideaal?

Klopt, hij kreeg een onderbeenblessure in februari het jaar voor de Olympische Spelen waardoor de planning aangepast moest worden. Daarna kwam hij 2 keer ten val bij zijn laatste wedstrijden voor de Spelen.

Ik ben heel trots op zijn prestatie bij de Olympische Spelen. Ondanks een voorbereiding die verre van optimaal was, stond hij er toch en werd zesde. Dat terwijl de voorbereiding niet optimaal was. Ik ben vooral trots op hoe Niels daar zelf mee omging. Hij had ook teleurgesteld kunnen zijn. Want wat was er mogelijk geweest als zijn voorbereiding wel optimaal was? Misschien wel een medaille? Maar hij heeft echt genoten van de Olympische Spelen en wat hij daar bereikt heeft met een nieuw Nederlands Record. Het mentale aspect speelt een enorme rol. Hij is ontzettend goed in omgaan met aanpassingen en veranderingen. Veel mensen zien alleen zijn prestaties, maar niet wat hij ervoor doorstaat.

Welke eigenschappen van Niels zijn in jouw ogen belangrijk geweest om de top te bereiken?

Het zijn echt zijn drive en mentale kracht. Niels heeft 100 procent commitment en focus. Hij raakt zelden gestrest, maakt zich alleen druk om dingen die hij kan beïnvloeden en kan zich volledig focussen. Ook in lastige omstandigheden, zoals blessures of ziek zijn, kan hij zijn rust bewaren en presteren.

Hoe ga jij als moeder om met alles wat hij meemaakt?

Dat leer je langzaam. Liefst wil je alles weten, maar soms helpt het niet om dagelijks te vragen hoe het gaat. Je moet vertrouwen hebben in zijn team en zijn eigen kunnen. Het gaat erom dat hij gelukkig is en plezier heeft in wat hij doet. En hoe bijzonder is het om met je passie je dromen te kunnen najagen.

Wist je dat we Niels meestal ook niet zien voor zijn wedstrijden? We sturen een berichtje dat we er zijn en wensen hem succes. Niels bepaalt zelf wanneer hij ons erbij wil hebben, bijvoorbeeld om iets te vieren of bij tegenslag. Het is belangrijk dat hij het zelf kan dragen, maar wij zijn er altijd als steun.

Wat hoop je dat hij in de komende jaren bereikt?

Vooral dat hij plezier blijft hebben, fysiek gezond blijft en zijn potentie kan laten zien. Het ultieme doel van Niels zijn natuurlijk de Olympische Spelen in Los Angeles 2028, maar het belangrijkste is dat hij trots en gelukkig kan terugkijken op zijn carrière, ongeacht de uitkomst.

Over Niels Laros
Niels Laros werd op 17 april 2005 geboren in Oosterhout, als zoon van Marcel en Sandra Laros. Hij heeft één oudere broer, Lars. Niels is lid van ATV Scorpio en ging naar het Sint-Oelbertgymnasium in Oosterhout. Op 17-jarige leeftijd verhuisde hij naar Papendal om zijn topsportcarrière verder te ontwikkelen, waarbij hij school en intensieve training combineerde. Zijn specialiteit ligt op de middellange (en lange) afstand(en); in 2022 en 2023 brak hij de Europese U18 en U20 -records op de 1500 en 3000 meter en behaalde 4 gouden medailles op de EK junioren. In 2024 werd Niels zesde op de Olympische Spelen in Parijs en liep hij als eerste Nederlander de 1500 meter onder de 3.30. Ook liep hij dat jaar een wereld junioren record op de 1000 meter. In 2025 behaalde hij 2 gouden medailles op het EK U23 in Bergen en werd hij 5e op 1500 meter tijdens de Wereldkampioenschappen in Tokyo.