Chi Coltrane weer als herboren

BREDA - Chi Coltrane. Was dat niet die prachtige vrouw die in 1973 de wereld aan haar voeten kreeg met de gepassioneerde semigospel Go Like Elijah? Zaterdag 23 oktober maakt de muzikant haar opwachting op het podium in het Chasse Theater.

Met wapperende blonde haren beukte ze in de bijbehorende clip op haar vleugel en met een stem die de elektrische lading had van een naderend onweer zong ze over de ideale manier van doodgaan. Maar dat is alweer weer meer dan 36 jaar geleden en wat is er sindsdien met haar gebeurd? Een hit van betekenis heeft ze in ieder geval niet meer gehad. Op sommige internetforums wordt zelfs hardnekkig beweerd dat ze al jaren dood is.

Niks ervan, Chi Coltrane is nog springlevend, ze heeft alleen een burn-out gehad. Eentje die bijna 18 jaar heeft geduurd. Maar ze is die mega-inzinking helemaal te boven. Vorig jaar heeft ze in ons land een uiterst geslaagde comeback gemaakt met een reeks concerten die nu een vervolg krijgen.

Herboren
,,Al die jaren van intensief touren hebben me uiteindelijk gesloopt,’’ bekent een herboren Coltrane. ,,Ik was bekaf, maar ik ging maar door. Driehonderd optredens per jaar was niks, ik brandde mezelf helemaal af. Maar op een gegeven ogenblik kwam ik de man met de hamer tegen en toen ging ik onderuit. Ik denk dat dat zo rond 1990 was. Daarna heb ik jaren als een zombie rondgelopen, totdat ik uiteindelijk mijn krachten terug voelde komen.’’

Coltrane liep al die jaren niet helemaal doelloos rond, want ze had nog wel de puf om een studio in haar huis in Los Angeles te laten bouwen. En daar zat ze soms dagenlang in alle eenzaamheid te knutselen aan nieuwe liedjes. ,,Dat was voor mij een geweldige therapie,’’ zegt ze achteraf. ,,Veel beter dan zinloze gesprekken voeren met een psycholoog. Met elk goed liedje dat ik wist te maken, voelde ik me beter. Ik geef toe dat het lang geduurd heeft, maar ik denk dat ik nu eindelijk de fysieke kracht heb om weer een paar honderd concerten per jaar te geven.’’

Roekeloos
,,Ik wil in mijn tweede leven de mensen echt bereiken met mijn muziek,’’ betoogt Coltrane vurig. ,,Ik wil niet alleen voor hen zingen, ik wil ook rechtstreeks contact. Ik wil hun mening horen, ik wil weten wat ze denken en wie ze zijn. Dat is heel belangrijk voor mij, daar draait mijn leven als muzikant om. Dat heb ik de afgelopen jaren wel ontdekt toen ik herstelde van mijn inzinking. God heeft mij als zangeres en liedjesschrijfster op de wereld gezet en ik wil die talenten weer ten volle gebruiken. Daarom heb ik ook geen man of kinderen, mijn publiek en mijn fans zijn m’n familie.”

“Dat ik nooit kinderen op de wereld heb gezet, is een bewuste keuze geweest. Ik heb in mijn leven maar heel weinig relaties gehad en ook dat heb ik bewust gedaan. Als tiener heb ik me ooit heel roekeloos in een huwelijk gestort. Maar dat was geen lang leven beschoren, want we pasten helemaal niet bij elkaar. Ik was dag en nacht bezig een carrière van de grond te krijgen en mijn man had geen werk. Daardoor werd hij jaloers op mij en na verloop van tijd hadden we alleen nog maar ruzie. Na onze scheiding wist ik precies hoe ik verder moest met mijn leven. Als ik me honderd procent aan de muziek wilde wijden, zou ik niet weer moeten trouwen. En dat was geen hoge prijs, want ik heb me sindsdien nooit eenzaam gevoeld.’’

Naam eer aandoen
,,Ik heb na mijn burn-out weer elke dag het gevoel dat ik echt leef en in dat opzicht doe ik mijn naam alle eer aan,’’ lacht Coltrane even later. ,,In het Hebreeuws betekent Chi ,leven’ en in het Chinees ,energie’. Mijn moeder heeft me niet voor niets zo genoemd.’’

Haar moeder was er trouwens bij toen Chi de grootste hit van haar leven schreef. ,,Dat moment vergeet ik nooit weer. We maakten een ritje in mijn auto. Ik zat achter het stuur en opeens kwamen de woorden voor Go Like Elijah als een wolk van inspiratie over me heen. Omdat ik mijn handen niet vrij had, riep ik tegen mijn moeder: ,ma, pak een pen en papier uit het dashboard en schrijf het volgende op.’ En daar begon ik: Someday My Time To Die Will Come/When That Will Be I Don’t Know. De woorden kwamen er achter elkaar uit en mijn moeder bleef maar schrijven. Thuis heb ik de tekst aan de kant gelegd en drie maanden later kwam ineens de melodie. Heel bijzonder, want meestal komen de woorden en de melodie gelijktijdig. Maar dit liedje was een geval apart. Dat heb ik in mijn leven nooit weer meegemaakt.’’