Aan de keukentafel met Rene Lancée: ‘Ik had geen geld, maar nog wel ambitie. Failliet is failliet, dacht ik’

Breda is een dynamische stad die bruist van de ondernemers. Maar wat drijft hen? Wat is hun motivatie? En waar liggen zij ‘s nachts van wakker? In ‘Aan de keukentafel met...’ gaan we in gesprek met Bredase ondernemers. Deze week: Rene Lancée van Rodeo Breda.

Altijd al horecaondernemer willen worden of erin ‘gerold’?
“Ik weet nog precies wanneer het kwartje viel. Ik was een jaar of tien en ging op een stormachtige avond met mijn vader mee naar een vriend van hem die een café-restaurant had midden in Utrecht. Hij kwam aanrijden in zijn auto, pakte zijn sleutelbos en draaide zijn bedrijf open. Toen dacht ik, dat moet het einde zijn. Je hebt een huis, een auto en ook nog een eigen zaak. Ik dacht, dit wil ik, zo wil ik het ook.”

Is dat idee ook blijven plakken?
“Eigenlijk wel. Ik was niet zo’n toffe student, op de middelbare school was ik vooral aan het puberen en zocht ik heel graag de grenzen op. En ik ging daar ook overheen. Ik werd geschorst en ben toen de koksopleiding gaan doen in Utrecht. Alles wat ik op de middelbare school verstierde, haalde ik nu in. Ik werd ineens de beste kandidaat van de klas, was enorm gedreven, omdat ik voelde, dit is het. Daarna werd ik met een gekunstelde cijferlijst aangenomen op de hotelschool in Amsterdam. Na een jaar ben ik daar gestopt voor een tussenjaar, er gebeurde privé veel en ik had eerlijk gezegd ook iets meer van de opleiding verwacht, ik had het te mooi gemaakt in mijn hoofd.”

Is dat misschien ook deels je karakter, dat je meer een doener bent, een aanpakker? 
“Het ding is, ik kan echt verdwijnen in mensen. In die zin, als iemand een enorm charisma heeft, dan kan ik daar úren naar kijken en luisteren. Van een kunstenaar tot muzikant of acteurs, maakt niet uit, als iemand iets met passie en overgave doet, vind ik dat prachtig. Op de middelbare school zat ik tegen zo’n uitgebluste wiskundedocent aan te kijken dat ik dacht, hij vind het niet leuk dat hij hier is, ik vind het niet leuk om hier te zijn, waarom zijn we hier dan? Op de koksopleiding kom je ineens met mensen in aanraking die dat echt doen omdat ze het willen en passie hebben voor het vak. Dat was zo’n andere ervaring.”

Wat gebeurde er na de hotelschool?
“Ik dacht, ik ga er een jaartje tussenuit. Ik was negentien en ben toen naar Athene verhuisd. Daar heb ik allerlei baantjes gehad en uiteindelijk kwam ik in de keuken van een luxe hotel terecht. Dat was voor mij het paradijs, de beste koks van heel Griekenland stonden daar. Vier jaar later kwam ik weer terug naar Nederland en ben ik de Utrechtse horeca ingerold. Ik sprak vloeiend Grieks inmiddels, zo ben ik bij een groot en ambitieus Grieks restaurant terechtgekomen. Op een gegeven moment na een aantal jaren zzp’en in de horeca begon het bij me te kriebelen. Ik stelde mezelf het doel, óf ik heb aan het einde van het jaar concrete stappen gezet om een eigen restaurant te beginnen, óf ik ga het onderwijs in, als kookdocent.”

En toen is Rodeo ontstaan?
“Aan het ontstaan van Rodeo gaat eigenlijk nog een heel verhaal vooraf. Een vriend kwam op een gegeven moment bij me omdat zijn vriendin op de redactie van het tv-programma ‘Mijn Tent Is Top’ werkte. Het ging om het tweede seizoen van het programma in 2008. Er werd eerst een beetje over gegrapt, maar uiteindelijk hebben we na een aantal Duvels toch het aanmeldformulier ingevuld. Toen ging het hard. Eerst natuurlijk de screenings. Tot het moment dat Herman den Blijker vanuit de helikopter laat weten dat je het pand in Breda mag gaan draaien. We waren in de weken ervoor al even gaan kijken in Breda en hadden toen zelf het vermoeden dat het om het pand van ’t Voske zou gaan. Uiteindelijk ging het om de Kota Radja, een enorm pand. We kregen de sleutel en binnen acht weken is het pand compleet gestript en opnieuw opgebouwd in de stijl van ons concept Flinstering. De vloer van de toiletten was nog nat toen we de eerste gasten ontvingen, die moest later opnieuw.”

Later is het pand nog een keer volledig verbouwd, waarom die keuze?
“We hebben enorm last gehad van de financiële crisis die rond tijd uitbrak. Het winnen van zo’n programma lijkt leuk, maar er komen veel kosten bij kijken die wij wel nog terug moesten betalen. Het pand was eigenlijk niet geschikt voor het concept wat we daar neer wilden zetten. Uiteindelijk zijn we als partners uit elkaar gegaan en heb ik de boel overgenomen. Ik wist dat er iets moest veranderen. Het was op dat moment erop of eronder. Ik had geen geld, maar nog wel ambitie. Ik dacht, ik moet nog iets proberen. Je kunt beter failliet gaan met een half miljoen en er alles aan hebben gedaan, dan met 30.000 euro. Failliet is failliet. Ik heb op dat moment besloten om door te gaan en een volledig nieuw concept op te zetten. Het pand is voor de tweede keer compleet gestript en opnieuw opgebouwd tot het concept Rodeo wat het nu is. In Eindhoven en Tilburg zaten al twee Rodeo-vestigingen en een steakhouse leek me een toegankelijker concept voor de grootte en de locatie van het pand, waar je toch ook afhankelijk bent van gasten die toevallig aan komen waaien, zoals dagjesmensen of groepen. Het blijkt, nu tien jaar later, de juiste keuze. Rodeo is de allemansvriend, iedereen is welkom en voelt zich thuis, dat is wat we wilden.”

Hoe ga je om met alle uitdagingen in het horecavak?
“Ik heb gelukkig een hele fijne (zaken)partner die me daarin ondersteunt. Ik zou dit ook niet zonder Joy kunnen doen op deze manier. Samen komen we een heel eind, gedeelde smart is halve smart. Maar daarnaast is een stukje positiviteit en niet gelijk opgeven na de eerste tegenvaller heel belangrijk. Iedereen heeft tegenslagen in het leven. Hoe ga je daarmee om? In ons geval positief blijven, altijd zoeken naar dat lichtje aan het einde van de tunnel. Zonder oogkleppen, wees realistisch. Is het morgen haalbaar? Nou, morgen is het nog niet helemaal klaar, maar we gaan er gewoon voor en dan zien we wel weer, op naar de dag van overmorgen. Nou en zo zitten we er nog.”

Wat zijn momenten waar je echt van kan genieten? Dat je denkt, hier doe ik het voor?
“Na een avond keihard werken met z’n allen en blije gasten, loop ik hier het pand uit en dan ben ik vies en vettig van de grill. Dan draai ik me altijd nog even om en dan kijk ik naar de vers geschilderde gevel en de nieuwe verlichting. En dan denk ik yes, dit is mooi. We did it. Daar kan ik wel echt van genieten. En daarnaast voel ik zo veel vrijheid in mijn werk. Je werkt flink wat uren, maar het voelt niet als werken.”

Hoe zie je de toekomst voor je? Zijn er nog dingen die je graag zou willen?
“Ik zou wel een betere balans tussen werk en privé willen en op een gegeven moment meer los willen laten om meer tijd met mijn gezin door te brengen. Daarnaast lijkt het me fantastisch om zo’n delicatessenzaakje met écht goede vleeswaren te beginnen. Maar er zijn altijd heel veel ideeën, we focussen voor nu even op het ‘hufterproof’ maken van onze toekomst. Het is fijn om weer in wat stabieler vaarwater te zitten.”

Tot slot: met wie zou je zelf aan de keukentafel willen zitten?
“Ik heb er meerdere. Maar als ik echt moest kiezen, dan mijn pa. Die is vlak na de opening van Rodeo overleden en heeft eigenlijk alleen maar onze turbulente jaren meegemaakt. Ik had graag nog met hem een kopje koffie willen drinken om te praten over hoe het nu gaat, zoals ik hier nu met jou zit.”

Naam:
Rene Lancée

Leeftijd:
50 jaar

Bedrijf:
Rodeo Breda

Woonplaats:
Breda

Getrouwd met en zakenpartner van:
Joy

Kinderen:
Deen (11) en Millie (3)

Hobby’s:
Eten en drinken, klussen en tuinieren, en met de sloep door de singels van Breda varen