Afbeelding
Foto: Familie Verhoof

Euthanasie bracht Milou (17) de rust waar ze al zo lang naar zocht

Door: Hanneke Marcelis Algemeen Uitgelicht

BREDA/ BAVEL - Familie, vrienden en naasten van de Bavelse Milou (17) legden zaterdagmiddag gezamenlijk zonnebloemen bij het kunstwerk Stille Strijd. Dat kunstwerk staat sinds afgelopen week op het Kasteelplein en heeft als doel om het taboe op psychische problemen bij jongeren te doorbreken. En dat is ook wat Milou wilde. Maandag 2 oktober kreeg Milou via euthanasie het waardige einde waar ze zo naar verlangde.

Met haar kunstwerk Stille Strijd heeft kunstenares Saskia Stolz een duidelijk doel: het taboe rondom depressie en zelfdoding onder jongeren doorbreken en het gesprek op gang brengen. Ze maakte daarom een opvallend kunstwerk dat niet te missen is door zijn grote afmeting van zo’n 2,5 meter hoog en 4 meter lang en zijn felle gele kleur. Het kunstwerk reist door Nederland en wordt steeds voor enkele weken op een plaats gezet waar veel mensen langskomen. 

Sinds 2 oktober staat het kunstwerk op het Kasteelplein. En het is ook op die dag dat de ouders en broers van de Bavelse Milou (17) afscheid moesten nemen van hun dochter en zus. Na jaren van ondraaglijk psychisch lijden kreeg Milou op maandag 2 oktober via euthanasie eindelijk de rust waar ze al zo lang naar verlangde.

Tekst gaat verder onder de foto


Zaterdag werden er zonnebloemen gelegd voor Milou op het Kasteelplein - Foto: Perry Roovers

Psychisch lijden

Wie foto’s bekijkt van Milou, ziet een knap en lachend meisje. Maar zo zorgeloos als foto’s lijken, zo zwaar had Milou het. Ondanks haar jonge leeftijd heeft ze jarenlang ondraaglijk psychisch geleden, legt haar moeder Mireille uit. “Milou heeft in die jaren alles wat in haar vermogen lag aan behandelingen, medicatie en lange opnames binnen de ggz en zelfs gesloten jeugdzorg geprobeerd, maar niets gaf haar die sleutel naar herstel en dat toekomstperspectief wat ze zelf ook zo graag wilde.”

Taboe

Mireille maakte van dichtbij mee hoe groot het taboe is op suïcidale gedachten. Ook binnen de jeugdhulpverlening. “Milou’s suïcidale gedachten werden vaak niet opgepakt. Misschien vindt hulpverlening het thema te eng, of zijn ze bang dat ze iemand aanmoedigen door die gedachten bespreekbaar te maken. Maar dat gaf Milou juist een naar gevoel. Alsof ze niet serieus werd genomen.” Natuurlijk wil elke hulpverlener en elke ouder een jongere met suïcidale gedachten helpen. Alles wordt uit de kast gehaald om diegene weer toekomstperspectief te laten zien. “Maar soms ‘help’ je juist door naast iemand te gaan staan en te zeggen: ‘Ik weet ook niet meer wat jou kan helpen, maar ik ben er voor je’. Dan pas ‘hoor’ je iemand. En dat is zeker geen falen. Als een jongere niet serieus wordt genomen en ergens op een inhumane manier in eenzaamheid een nare dood sterft; dan hebben we pas gefaald.”

Euthanasie

Het lijden was zwaar voor Milou. Diverse keren werd de wens om voor altijd rust te hebben haar bijna fataal, vertelt haar moeder. “Haar wens om humaan te mogen sterven was echter zo groot dat ze tot het allerlaatst heeft gevochten en dapper heeft volgehouden.” Na veel overleggen en gesprekken, zoals de Nederlandse wet dat ook voorschrijft, kreeg behandelend psychiater Menno Oosterhoff van een SCEN-arts ‘groen licht’ voor een humaan afscheid via euthanasie. “Op maandag 2 oktober 2023 overleed onze dappere Milou op een liefdevolle, serene, rustige manier te midden van ons op haar veilige plekje: Thuis.”

17 jaar

Voor veel mensen is het onvoorstelbaar dat iemand die zo jong is, zo erg kan lijden. “Maar zoals Milou altijd zei: ‘Leeftijd zegt niets over nog een hele toekomst hebben of uitzichtloos lijden’. En daar had ze gelijk in. Een persistente doodswens is geen impulsieve, tijdelijke gedachte ten gevolge van een onvolgroeid brein”, legt Mireille uit. Zij en haar man staan 100 procent achter de keuze van Milou. Zij zagen dat het leven voor haar niet meer te leven was. “Het was geen kwestie van niet meer willen, maar niet meer kunnen. We zijn heel trots op haar dat ze niet op een eenzame en inhumane manier uit het leven is gestapt. Ze heeft daarmee niet alleen zichzelf, maar ook ons als gezin en de hulpverlening een traumatische ervaring bespaard. Milou was helemaal ‘op’ van haar strijd, maar vastberaden dat euthanasie de manier was om de rust te krijgen waar ze naar verlangde. Ze kreeg een mooie, respectvolle dood en dat verdient respect van iedereen.”

Tekst gaat verder onder de foto


Het leggen van de bloemen - Foto: Perry Roovers

Stille Strijd

Milou heeft haar ouders gevraagd haar lijdensweg een gezicht te geven in de hoop dat andere jongeren dit bespaard blijft en dat psychisch lijden uit de taboesfeer gaat. Milou wilde dat mensen het gesprek aan durven gaan en hoe spannend ook ‘naast’ iemand durven te gaan staan. 

Haar boodschap sluit naadloos aan bij Stolz’ kunstwerk Stille Strijd. “Dit werk verbeeldt heel krachtig het isolement waar mensen die lijden aan een depressie langzaamaan in belanden”, stelt wethouder Gezondheid Arjen van Drunen. “Laten we ook niet vergeten hoe lastig het is voor de mensen die dichtbij deze personen staan. Er rust nog steeds een taboe op dit onderwerp, terwijl erover praten juist zo belangrijk is. Daarom is het heel goed dat we er op deze manier in Breda aandacht aan kunnen besteden”.

113
Zelfdoding is doodsoorzaak nummer 1 bij jongeren onder de 30 jaar. Wil je praten over gedachten aan zelfdoding? Dat kan anoniem via Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Chat via 113.nl of bel gratis 0800-0113. Het telefoonnummer is 24 uur per dag bereikbaar.


Milou Verhoof - Familie Verhoof