In gesprek met de moeder van Stef Clement: ‘Ik zag in wielrennen veel gevaar’

BREDA - Een leven als topsporter. Veel amateursporters dromen ervan, en voor oud-wielrenner Stef Clement werd het werkelijkheid. Maar hoe ga je daar als ouders mee om? Wat komt erbij allemaal bij kijken? Daar kan Elly Clement alles over vertellen.

Elly Clement is de moeder van voormalig professioneel wielrenner Stef Clement. Elly is een echte Bredase. Ze is geboren en getogen in de stad, en woont nu samen met haar man Walter in de Haagse Beemden op steenworp afstand van waar ze opgroeide. Naast zoon Stef (42) heeft het stel ook dochter Floortje (44).

Hoe was Stef als klein jongetje? Dacht u toen al: Hij zou weleens de topsport in kunnen gaan?
Welnee, zeker niet. We hebben hem ook nooit de kant van het wielrennen opgeduwd. Wij vonden het belangrijk dat de kinderen er zelf achter kwamen wat ze graag wilden doen. Stef heeft van alles gedaan. Atletiek, voetbal, muziek. Noem het maar op. Maar liefde voor fietsen zat er al vroeg in. Dan ging hij als klein jongetje met z’n loopfietsje en een emmer op zijn hoofd door de kamer. En toen hij zeven jaar was, wilde hij een fiets met zeven versnellingen. Nou, die kreeg hij niet hoor. Een kind met een fiets van zeven versnellingen. Dat is nergens voor nodig.

Dat fietsen echt zijn ding zou gaan worden, werd voor ons duidelijk op een van onze vakanties in Oostenrijk. Toen ging hij mee trainen met de zoon, skischansspringer, van de eigenaren van de lokale skischool. Daar ging hij: met de mountainbike de berg op. Toen we terug thuis kwamen, is hij met een bijbaantje meteen gaan sparen voor zijn eerste mountainbike. Hij was toen een jaar of 13.

Een mountainbike dus. Geen wielrenfiets?
Klopt, een mountainbike was natuurlijk stoer. Maar via via kwam hij al snel in contact met de wielervereniging Breda. Zij vroegen of hij eens mee wilde komen doen. Hij mocht toen een fiets lenen, en ging een paar keer mee trainen. Dat beviel zo goed, dat hij lid werd van de wielervereniging. Omdat in Breda niet alle categorieën reden, stapte hij over naar een grotere vereniging. Vanaf dat moment ging het snel en ging hij ook wedstrijden fietsen.

Wilde u graag dat hij prof zou worden?
Nee, zeker niet. Ik hield sowieso niet van wielrennen. Ik zag er veel te veel gevaar in. En daarnaast hebben mijn man en ik studie altijd heel belangrijk gevonden. Dat zijn we ook altijd blijven benadrukken tegen Stef. Hij heeft zijn middelbare schooltijd aan het OLV gedaan, en is daarna naar Tilburg gegaan voor een studie Duits. Daar heeft hij op één werkstuk na al zijn punten gehaald. Ik zag Stef graag focussen op zijn studie en daarmee verder gaan. Maar ik zag tegelijkertijd ook zijn passie voor het wielrennen. Als je dan ziet dat je kind talent heeft en niets liever wil dan verder gaan in de sport, dan kun je als moeder niet anders dan dat ondersteunen.

Hoe groot was de impact van zijn sportcarrière op uw leven?

Die was groot. Stef nam het heel serieus, dus wij ook. We ondersteunden hem waar we konden. Financieel, maar vooral ook door er veel tijd in te steken. Ik kookte de maaltijden die Stef nodig had. En we gingen met hem mee naar alle wedstrijden. Dan reden we honderden kilometers. Want wij wilden niet dat Stef zelf zou rijden. Honderden kilometers in de auto zitten, een wedstrijd fietsen, misschien wel vallen en dan weer terug moeten rijden? Dat is onverantwoord. Het betekende dat iedere zaterdag en zondag in het teken stond van de wedstrijden van Stef. Dat heeft ons vriendschappen gekost. Dat is een feit. Maar die weekenden waren ook gezellig. En het heeft ons ook nieuwe vriendschappen opgeleverd. Zo is het leven. 

U ging altijd mee naar de wedstrijden. Maar u stond niet vaak langs de lijn?
Dat klopt. Ik ging vaak gewoon een stuk wandelen in de buurt met de hond. Ik kon de spanning van die wedstrijden niet aan. Ik was veel te bang dat er iets zou gebeuren. Daarin ben ik anders dan mijn man. Hij volgde de wedstrijd altijd op de voet. Ik niet. Die spanning van de wedstrijden, die mis ik niet. En dan heb ik het niet over het resultaat, maar over het gevaar. Ik ben 17 jaar lang iedere wedstrijd bang geweest dat hij ernstig zou vallen. Die angst voel je door heel je lijf.

Ik weet nog goed dat we in België waren bij een wedstrijd toen Stef pas 15 was. Dat was rondom zijn examens. Op een gegeven moment werd omgeroepen dat de familie van Stef Clement zich moest melden bij de EHBO. Nou, dan weet je het al. De verwondingen van wielrenners, dat is niet normaal. Als moeder weet je wel hoe je een pleister moet plakken op een knie. Maar bij Stef lagen er hele lappen vel af na zo’n val. Je schrikt je kapot.

Wat was voor u het mooiste moment uit zijn carrière?

Dat hij Nederlands Kampioen tijdrijden werd bij de beloften. Dat was in 2002. Hij was toen zelf helemaal beduusd. Je kind op het podium zien staan terwijl ze het Wilhelmus voor hem draaien is echt enorm bijzonder. 

Na zijn profcarrière heeft Stef een carrière gemaakt als commentator. Wat vindt u van die keuze?
Het past heel goed bij Stef. Hij praat niemand na. Hij heeft een eigen mening en die kan hij onderbouwen. Dat doet hij ontzettend goed. We blijven er niet voor thuis als hij commentator is bij een wedstrijd, maar we nemen het wel op. We luisteren altijd alles terug. Ik ben heel trots op hoe hij dat doet.

Wie BN’er is, krijgt onvermijdelijk te maken met negatieve reacties. Hoe gaat u daarmee om?
Ik kan ontzettend boos worden van wat er online wordt geschreven over Stef. Je wil niet weten wat voor slijk hij over zich heen krijgt. Recentelijk kreeg Stef op TV de vraag of hij de wedstrijd Parijs-Roubaix nog wel spannend vond aangezien Van der Poel zo ver voorop had gereden. Hij gaf toen eerlijk toe dat het geen spannende wedstrijd was. Geen gekke stelling, zou je zeggen. Wat hij toen online over zich heen kreeg was bizar. De woorden die mensen gebruiken. Ja, daar word ik echt boos van.

Gelukkig komen we dat in het dagelijks leven niet tegen. Mensen die we spreken zijn altijd heel enthousiast en geïnteresseerd. Wanneer ik bijvoorbeeld bij de bakker sta, dan vragen mensen toch vooral aan mij: ‘Hoe is het met Stef?’ En als Stef erbij is, dan gebeurt het ook nog steeds dat mensen met hem op de foto willen. Dan denk ik weleens: ‘Wat moet je met zo’n foto’, haha. Maar het hoort erbij. We zijn het gewend.

Over Stef Clement
Stef Clement was 17 jaar lang professioneel wielrenner. Hij werd onder andere meerdere malen Nederlands Kampioen tijdrijden bij zowel de beloften als de profs en derde op het WK tijdrijden. Hij won etappes in onder andere de Ronde van Beieren, de Dauphiné en de Ronde van Catalonië en reed 18 grote rondes waaronder meerdere malen de Tour de France. Tegenwoordig is Clement op radio en tv te horen en te zien als analist en wielercommentator bij de NOS.