Tom Goverde is één van de stille krachten van de Roparun

BREDA - Duizenden lopers en fietsers zetten tijdens de Roparun alles op alles om de finish in Rotterdam te halen. Maar zonder de stille krachten achter de schermen zou dat onmogelijk zijn. Terwijl deelnemers kilometers afleggen, zorgen de zogenoemde basiskampers ervoor dat alles onderweg blijft draaien. Zij bouwen om de paar uur het basiskamp op en weer af, regelen eten en materialen en slapen hooguit een paar uur tussendoor. Geen applaus langs de route, geen camera’s op hen gericht, maar wel onmisbaar voor het succes van de tocht.

Tom Goverde (63) uit Made maakte dit jaar voor het eerst deel uit van die onzichtbare motor achter de Roparun. Via Stichting De HoningRaad in Breda kwam hij terecht bij Team 136 ‘Daar lopen we voor’. In de nieuwsbrief van de stichting werd een oproep geplaatst voor vrijwilligers, en dat sprak hem meteen aan. Tom is al langer actief als vrijwilliger bij De HoningRaad. Daarnaast is hij fervent zeiler en doet hij regelmatig mee aan zogenoemde garbage runs (avontuurlijke tochten met oude voertuigen). Praktisch aanpakken zit dus in zijn aard. “Ik ben gewend om problemen op te lossen en improviseren vind ik leuk,” vertelt hij. “Dan is zo’n rol in het basiskamp eigenlijk perfect.” Persoonlijke motivatie speelde ook mee. Enkele jaren geleden verloor Tom zijn vrouw aan kanker. Vrijwilligerswerk kreeg daardoor voor hem extra betekenis. “De Roparun zet zich in voor mensen met kanker. Dat maakt het mooi om hieraan mee te werken,” zegt hij nuchter.

Gezellig weekend
Vooraf wist hij niet precies wat hij moest verwachten. “Ik hoopte vooral dat het een gezellig weekend zou worden,” vertelt hij lachend. “Ik kende eigenlijk nog niemand van het team.” Team 136 heeft Breda als thuisbasis, maar bestaat inmiddels uit deelnemers uit verschillende delen van Nederland. Op vrijdag voor Pinksteren werd in Prinsenbeek de bus geladen en maakte het team kennis met elkaar.

Zwaar
Hoewel Tom gewend is aan weinig slaap door zijn ervaring met zeezeilen, onderschatte hij de zwaarte van het weekend niet. “Ik dacht wel dat ik aan het eind helemaal gesloopt zou zijn.” En dat bleek terecht. Vooral de warmte maakte deze editie extra zwaar. Niet alleen de lopers en fietsers hadden het moeilijk, ook de basiskampers kregen het flink te verduren.

Om de paar uur moest het complete kamp opnieuw worden opgebouwd: stoelen, kookgerei, bakken met materialen en rustplekken voor de deelnemers. Daarna werd alles weer afgebroken en verhuisde het team naar de volgende locatie. Rust was schaars en beperkte zich meestal tot korte hazenslaapjes van een uur of twee. “Ik heb tóch weer grenzen verlegd”, lacht Tom.

Tussenstop HoningRaad
Op Pinksterzondag maakte Team 136 een korte stop bij De HoningRaad in Breda. Voor Tom, medevrijwilliger Ron en de lopers en fietsers wachtte daar een warm onthaal. Ondanks de vermoeidheid stond Tom er nog opvallend monter bij. “De samenwerking met de chauffeurs Reinoud en Piet zorgde ervoor dat het telkens lukte om het basiskamp te realiseren, onmisbare mannen,” vertelt hij.

Rotterdam
De finish op Tweede Pinksterdag in Rotterdam werd uiteindelijk het emotionele hoogtepunt van het weekend. “Bij de Erasmusbrug werd de officiële tijd gemeten en daarna gingen we met het hele team samen over de finish op de Coolsingel,” vertelt Tom. “Dat gaf echt een enorme ontlading. Iedereen was moe, maar ook trots en blij.” Terugkijkend zegt Tom nuchter: “We hebben weinig gezien van alle doorkomsten in steden en dorpen, omdat we steeds aan het werk waren,” zegt Tom. Het was zwaar, maar absoluut een belevenis.”