Leonie (41) maakte haar droom waar: ‘Een paradijstuin voor iedereen’
Door: Eric Linssen RubriekBREDA - In de rubriek Held van de Maand zetten we mensen in de schijnwerpers die zich langdurig voor anderen hebben ingezet. Deze keer is dat Leonie Ruissen (41). De beeldend kunstenaar begon tien jaar geleden Leonies Paradijstuin, een plek waar iedereen welkom is voor rust, inspiratie en ontmoeting. Met zo’n duizend bezoekers per jaar is dat nu een succes, maar dat kwam er niet vanzelf.
Leonie had als kind de droom om een wereld te scheppen waarin iedereen zich thuis voelde. Nu is er de tuin aan de Langveld, vol kruiden, vruchten, groenten en bloemen voor jong en oud. Leonie zorgt voor nieuwe aanplant, stuurt vrijwilligers aan en organiseert allerlei buurtinitiatieven.
‘Ik voelde me niet welkom’
“Op school had ik het gevoel dat ik niet welkom was in deze wereld. Mijn droom om naar de kunstacademie te gaan hield me staande. Pas veel later werd vastgesteld dat ik ADHD had en een vorm van autisme.
Op St. Joost, de kunstacademie, was het geweldig. Ik was mezelf en maakte kleine werelden, waar je doorheen liep en waar alles samenhing. Daarna kwam ik terecht in de échte wereld met regels, formulieren en deadlines. Door alle druk raakte ik in paniek en was ik extreem moe. Ik werd doodziek. Uiteindelijk werd ik volledig afgekeurd.
Veel gehuild
Met een uitkering werd ik als profiteur en als sukkel gezien, terwijl ik juist iets wilde betekenen voor de wereld, er zijn voor anderen. Op straat werd ik uitgescholden vanwege mijn uiterlijk en ik ging me saaier kleden. In die tijd heb ik veel gehuild en gestrest. Ik wilde door en sloot me aan bij het opzetten van een ecologisch dorp. Mijn plan was een centrale tuin voor iedereen, voor rust en ontmoeting. Dat ging me niet snel genoeg en ik begon Leonies Paradijstuin in de Bernard de Wildestraat.
Voor workshops die ik plande, meldde niemand zich aan. Toen ben ik kinderen van de straat gaan trekken om naar de tuin te komen. Ik zocht er vijf en er kwamen er twintig. Kinderen, vaak met een migratieachtergrond, kregen iets om iedere twee weken naar uit te kijken. Als ik door Hoge Vucht loop, word ik nog steeds hartelijk begroet en roepen ze: ‘Jij bent mijn jeugd!’”
Schoffelen in een plantsoen
Toen kwam de participatiewet. Opeens werd Leonie arbeidsgeschikt geacht voor 25 uur per week. “Ik was bang dat ik in een fabriek moest gaan werken of schoffelen in een plantsoen, vanwege mijn affiniteit met groen. Ik lag er wakker van. Tot mijn verrassing was het gesprek met de contactpersoon van het UWV heel prettig. Mijn tuinplannen mochten doorgaan. Toen ik weg moest uit de Bernard de Wildestraat, vond ik de plek aan Langveld. Het is gewoon een wonder.”
Druk
Leonie houdt de tuin bij en stuurt vrijwilligers aan, die soms een ‘rugzakje’ hebben. “Het helpt dat ik dat zelf ook heb. Met de buren, het verzorgingshuis de Leystroom, heb ik goed contact. De oudere, vaak dementerende bewoners bezoeken de tuin eens per maand en bloeien dan helemaal op. En iedere maand komt er een andere schoolklas uit Breda, ook om te helpen. We hebben kinderfeestjes, bakken pizza’s, en zijn iedere donderdagmiddag open voor iedereen.”
Het was vallen en opstaan. Leonie: ”Kinderen die overdag enthousiast waren, sloopten ’s avonds de tuin. Dat moet ik dan weer opknappen. En aanvragen, formulieren en regels, dat vreet energie. Maar als een dementerende bezoeker glundert bij koffie met een koekje, is dat het waard. Mensen uit allerlei bubbels ontmoeten elkaar, jong en oud. Ze vertellen mij en elkaar soms levensverhalen. Er gaan werelden open. Dat is precies wat ik gedroomd heb.”
Meer weten
Leonies Paradijstuin is donderdags open van 13.00-17.00 uur. Kijk verder op www.leoniesparadijs.com. Wil je meer weten over Leonie Ruissen of andere helden? Ga dan naar www.heldenvanbreda.nl.
